2.1 Latar Belakang Sejarah Perlembagaan Persekutuan
Perlembagaan merupakan undang-undang tertinggi yang menjadi teras pemerintahan sesebuah negara. Sejarah pembentukan Perlembagaan Persekutuan bermula berasaskan undang-undang negeri Melayu sebelum kedatangan Barat yang kemudiannya berkembang mengikut keperluan semasa.
Undang-undang Negeri Melayu (Asas Perlembagaan):
- Raja sebagai Pemerintah: Raja mempunyai kuasa mutlak menentukan undang-undang dan pentadbiran negeri.
- Undang-undang Melayu Tradisional: Berasaskan Hukum Kanun Melaka dan Undang-Undang Laut Melaka yang mempengaruhi undang-undang di negeri-negeri lain (contoh: Undang-Undang Pahang, Undang-Undang Kedah, Undang-Undang Perak, dan Undang-Undang Johor).
Undang-undang Inggeris (Zaman Penjajahan):
- NNS (Negeri-negeri Selat): Diperkenalkan Charter of Justice (I, II, dan III) untuk melindungi penduduk dan mewujudkan mahkamah di Pulau Pinang, Melaka, dan Singapura.
- Sarawak: The Sarawak Constitution 1941 memberikan kuasa perundangan kepada Majlis Negeri.
- Sabah: Sabah Order in Council 1950 diwujudkan untuk mengurus perundangan dan pentadbiran tempatan.
2.2 Sejarah Penggubalan Perlembagaan Persekutuan
Penggubalan Perlembagaan Persekutuan melibatkan proses lipatan sejarah dari tahun 1877 hingga Persekutuan Tanah Melayu capai kemerdekaan pada tahun 1957.
- 1877 (Majlis Negeri Perak): Mesyuarat pertama dipimpin oleh Raja Muda Yusuf menjadi titik tolak pembentukan undang-undang negeri.
- 1946 (Negeri-negeri Melayu Bersekutu): Undang-undang digubal oleh Majlis Negeri, manakala Negeri-negeri Selat digubal oleh Majlis Undangan Negeri.
- 1948 (Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1948): Membentuk asas pentadbiran Persekutuan yang mengembalikan kuasa Raja-raja Melayu dan syarat kewarganegaraan.
- 1957 (Suruhanjaya Perlembagaan / Suruhanjaya Reid): Diberi mandat merangka Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu yang merdeka berasaskan 131 memorandum daripada pelbagai pihak. Dikuatkuasakan pada 31 Ogos 1957.
2.3 Ciri Utama Perlembagaan Persekutuan
Perlembagaan Persekutuan Malaysia mempunyai keunikan kerana menggabungkan **Ciri Tradisional** dan **Ciri Moden**.
1. Ciri Tradisional:
- Kesultanan atau Pemerintahan Beraja: Yang di-Pertuan Agong sebagai Ketua Utama Negara di peringkat Persekutuan, dan Sultan/Raja di peringkat Negeri.
- Agama Islam: Agama Islam sebagai agama Persekutuan, manakala agama-agama lain boleh diamalkan dengan aman dan damai.
- Bahasa Melayu: Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan bahasa rasmi negara.
- Kedudukan Istimewa Orang Melayu dan Bumiputera: Yang di-Pertuan Agong bertanggungjawab memelihara kedudukan istimewa orang Melayu serta Bumiputera Sabah dan Sarawak.
2. Ciri Moden:
- Kerajaan Persekutuan: Mewujudkan pembahagian kuasa antara Kerajaan Persekutuan dengan Kerajaan Negeri.
- Sistem Demokrasi Berparlimen: Pilihan raya diadakan untuk memilih wakil rakyat dan membentuk kerajaan.
- Kewarganegaraan: Mewujudkan status kewarganegaraan yang sama bagi seluruh rakyat Malaysia.
2.4 Pindaan Perlembagaan Persekutuan 1963 dan 1971
Pindaan Perlembagaan 1963 (Pembentukan Malaysia):
- Berikutan penggabungan Persekutuan Tanah Melayu, Sarawak, Sabah, dan Singapura pada 16 September 1963.
- Struktur Mahkamah Atasan: Penubuhan Mahkamah Persekutuan dan tiga Mahkamah Tinggi (Malaya, Singapura, dan Borneo).
- Jawatan Yang di-Pertua Negeri: Pewujudan jawatan Yang di-Pertua Negeri di Sabah dan Sarawak.
Pindaan Perlembagaan 1971 (Isu Sensitif & Keselamatan):
- Digubal selepas peristiwa 13 Mei 1969 untuk memelihara ketenteraman awam dan perpaduan kaum.
- Melarang Mempersoalkan Isu Sensitif: Perkara seperti Kedudukan Istimewa Orang Melayu/Bumiputera, Pemerintahan Beraja, Bahasa Kebangsaan, dan Hak Kerakyatan dilarang dipersoalkan di khalayak ramai serta di dalam Parlimen.
- Pemeriksaan Kuasa Parlimen: Mengehadkan kebebasan bercakap sekiranya menyentuh isu-isu sensitif yang boleh mencetuskan ketegangan kaum.